همبستگی ملی،31،اوت،2016 : پیام زندانی سیاسی ارژنگ داودی در چهل و چهارمین روز اعتصاب غذای خود

پیام زندانی سیاسی ارژنگ داودی در چهل و چهارمین روز اعتصاب غذای خود

زندانی سیاسی ارژنگ داوودی در چهل و چهارمین روز اعتصاب غذای خود، در فراخوانی خطاب به آزادیخواهان جهان، مجامع بین المللی و ایرانیان مبارز و مجاهد، به کسانی که در برابر دستگاه سراپا ظلم و فسادِ حاکم، قد علم کرده اند، بویژه آنان که همواره تا پای جان، مقاومت ورزیده و دراین راه از شکنجه، زندان، تبعید و حتی کشتارهای فردی و جمعی دهه سیاه ۶۰ نهراسیده اند، درود فرستاد.

در همین حال زندانی سیاسی بهنام ابراهیم زاده از مراجع بینالمللی و احمد شهید خواهان اعزام یک تیم حقیقت یاب به زندانهای رژیم شد.

همبستگی ملی،30،اوت،2016 : حمایت خانواده های شهیدان مجاهد در کرمانشاه از جنبش دادخواهی قتل عام ۶۷

خانواده‌های شهیدان مجاهد در کرمانشاه با طی بیانیه‌یی از جنبش دادخواهی قتل‌عام ۶۷ حمایت کردند.

در این بیانیه آمده است: در بیست‌وهشتمین سالگرد قتل‌عام زندانیان مبارز و مجاهد این مرز و بوم که در مرداد شصت و هفت تحت نظارت خمینی و همدستانش از جمله خامنه‌ای و رفسنجانی انجام شد و در آستانه سالروز بنیانگذاری سازمان مجاهدین خلق ایران، ما خانواده‌های شهدای کرمانشاه حمایت خود را از جنبش دادخواهی قتل‌عام سبعانه و ضدبشری شصت وهفت، اعلام می‌کنیم و از همه هموطنانی که دلشان برای آزادی این میهن می‌تپد می‌خواهیم که از این جنبش بر حق و ملی و افشاگریهای آن که به‌مثابه پتک سنگین دیگری بر پیکر نحیف ولی‌فقیه جنایت‌کار است حمایت کنند. باشد که این حمایت ما از دادخواهی خون آن شهیدان والا مقام و افشای درجه شقاوت و وحشیگری این رژیم در بین‌الملل، راه را بر مماشاتگران و یاری دهندگان ولی‌فقیه ببندد.

درود بر مسعود و مریم رجوی. درود بر شهیدان راه آزادی. مرگ بر خامنه ای.

نامه زندانی سیاسی رضا اکبری منفرد درباره تهدیدات آخوند دژخیم مصطفی پورمحمدی عضو هیئت مرگ در قتل عام ۶۷ در مصاحبه با تلویزیون حکومتی

همبستگی ملی،30،اوت،2016 :

نامه زندانی سیاسی رضا اکبری منفرد درباره تهدیدات آخوند دژخیم مصطفی پورمحمدی عضو هیئت مرگ در قتل عام ۶۷ در مصاحبه با تلویزیون حکومتی

اشقی الاشقیا و خونخواری به اسم «پورمحمدی» که وزیر دادگستری «روحانیِ» معتدل هم تشریف دارند!! احتمالا به سفارش و تاکید روحانی به استودیوی خبر آورده شده بود تا با فرار به جلو و خط و نشان کشیدن برای بازماندگان قتل‌عام سال ۶۷ نه آنکه خود را تبرئه کند بلکه دیگران را تهدید کند تا حرف های خود را پس بگیرند و از افشای واقعه‌ایی جنایتکارانه جلوگیری کنند ... البته همیشه این ارعاب و اعدام و سرکوب جواب نمی‌دهد ...!!!

اگرچه این خونخوار، جنایتکار و وزیر بیدادگستری صراحتا و مستقیما در مرحله اول برای تهدید علی مطهری و در مرحله بعد آقای منتظری به تلویزیون کشانده شده بود ...

حرف‌های این خونخوار آدمکش آنقدر وقیحانه و شیادانه بود که گویی دوباره آن جنایات و کشتار را در برابر چشمانم زنده کرد.

و با تهدید و ادعای وقیجانه می‌خواهد دهان ما را هم بسته و لام از کام نگوییم ... من افرادی مثل مطهری را به درستی نمی‌شناسم و نمی‌دانم این حرف‌ها برای تبلیغات و ووزارت و وکالت است و یا ایشان واقعا دغدغه حقیقت را دارد ...؟!!

ولی برای من که خانواده‌ام را به تمامی در خون فرو برده‌اند دیگر جایی برای ملاحظه و مراعات نیست.

ترسیدن ما چون همه از بیم بلا بود

اکنون ز چه ترسیم که در عین بلائیم

پس برای امثال من که تقریبا تمام اعضای خانواده یعنی خواهر و برادرانم را قتل‌عام کرده‌اند و مادرم را هم در اثر همین جنایات از دست داده‌ام (سکته) چیزی برای از دست دادن وجود ندارد.

تنها جهت روشن شدن بخشی از این جنایت و تنها در حق خانواده من لازم است که یادآوری کنم:

که برادرم علیرضا 20 شهریور 60 دستگیر و 27 شهریور (به فاصله 7 روز) تیرباران شد و به هیچ وجه جسد او را تحویل ندادند و تنها بعد از مدتی تکه سنگی را در قطعه 85 بهشت زهرابه ما نشان دادند و گفتند اینجا دفن شده و وقتی مراسمی کوچک و خانوادگی در خانه‌امان گرفته بودیم (چون حتی اجازه مسجد را هم نمی‌دادند). فردی به نام اکبر خوش‌کوش از کمیته نازی‌آباد با افراد کمیته به خانه‌مان یورش آورد. همه اقوام را دستگیر و به اوین بردند ... و به تدریج بعد از ماه‌ها آنها و از جمله مادرم را بعد از حدود 5 ماه آزاد کردند.

ولی خواهرم را در همان مراسم به همان جرم به 10 سال زندان محکوم کردند. در سال 67 بعد از اینکه 7 سال زندانش را گذرانده بود با همان فتوای قتل عام در سال 67 اعدام کردید. برادر دیگرم، غلامرضا که خیاط بود بعد از چند ماه بی‌خبری در سال 62 از زندان اوین سر درآورد که نهایتا در سال 64 بدون اینکه جسدی به ما تحویل دهند باز قطعه سنگی را در قطعه 106 بهشت زهرا به ما نشان دادند و مدعی بودند که آنجا دفن شده است.

ما و به ویژه مادرمان هم هیچگاه از اینکه عزیزانمان واقعا در آنجا دفن شده باشند مطمئن نشدیم. برادر کوچکترم عبدالرضا که اواخر اردیبهشت (بعضی حتی قبل از 30 خرداد 60) به اتهام فروش روزنامه در حوالی منطقه خزانه دستگیر شده بود به 3 سال زندان محکوم شده بود. ولی بعد از اتمام حبس در سال 63 نه تنها آزاد نشد بلکه به طور کاملا غیر قانونی 4 سال هم اضافه در زندان باقی ماند؛ تا اینکه با همان فتوای قتل عام سال 67 او به همراه خواهرم که او نیز در سال 60 دستگیر شده بود (که پیشتر متذکر شده ام) هر دو اعدام شدند...این‌بار هم نه تنها جسدها را تحویل ندادند بلکه حتی مزار و سنگ قبری هم معرفی نکردند؛ و در عوض با تهدید و ارعاب، پدرم را تحت فشار قرار داده بودند که باید اعلام کنید که به مرگ طبیعی در زندان فوت کرده اند. شاید در آن صورت مشمول «رأفت اسلامی» شده و محل دفن آنها را نشان دهیم...

 ولی هیچ گاه چنین نشد و بعد از 28 سال هنوز از محل دفن آنها اطلاعی نداریم... و حال این شیخک جنایتکار، این اشقی الاشقیا از نوادگان به حق ابن ملجم، بعد از 28 سال باز در تلویزیون ظاهر شده و خوش خدمتی و جنایاتش را به رخ کشیده، و همه بازماندگان آنها و حتی این‌بار (مطهری و منتظری) را هم تهدید به قتل عام دیگر می‌کند...

لذا در اوج تعهد نسبت به خانواده خودم و همچنین در اوج تعهد نسبت به آن خواهر و برادران مظلوم و به ناحق کشته شده‌ام (رقیه، غلامرضا، علیرضا، عبدالرضا) به این جنایتکار ( پور محمدی) می گویم که تنها از این خانواده، ۴ نفر را مظلومانه کشته ای و من در زندان گوهردشت و خواهر دیگرم (مریم) هم در زندان هستیم ولی برای شما که محکوم بودن و نبودن، مجرم بودن و نبودن مطرح نیست و هر گاه لازم داشته باشید، اعدام می کنید، ولی اگر قتل عام 67 و این قتل عام‌هایی که هر روز در سراسر ایران شاهد هستیم، هنوز دنیا را وادار به واکنش نکرده... من و خواهرم هم به عنوان تنها بازماندگان، اگر امروز لازم است برای برملا شدن این جنایت‌ها و باز شدن چشم مردم ایران و جهانیان، حلق آویز شویم، ابایی نداریم تا شاید ذره‌ای از وظیفه‌امان در قبال ان خون‌های بناحق ریخته شده را ادا کرده و در پیشگاه حق تعالی در آن یوم الحساب چیزی برای گفتن داشته باشیم و با خون خودمان بگوییم که جنایات چنین جنایتکارانی (هیئت مرگ) هیچ ربطی به اسلام و پیامبر اسلام و ... ندارد.

پس إن کان دین محمد لم یستقیم الّا بقتلی فیا سیوف خذینی. رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّک أَنتَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ

رضا اکبری منفرد، زندانی سیاسی بند 4 سالن 12، زندان گوهردشت(رجایی شهر کرج)

هفتم شهریور1395

همبستگی ملی،21،اوت،2016 : وضعیت وخیم جسمی زندانی سیاسی علیرضا گلیپور

وضعیت وخیم جسمی زندانی سیاسی علیرضا گلیپور

زندانی سیاسی علیرضا گلیپور؛ زندانی هوادار سازمان مجاهدین خلق ایران بدلیل عفونت گسترده در بدنش با مشکلات جسمی روزافزون همچون تب و لرز دست و پنجه نرم می کند.

این زندانی سیاسی علاوه بر بیماری سرطان از خونریزی معده نیز رنج می برد.

پرونده این زندانی سیاسی برخلاف اطلاع وی و وکیلش به جای اجرای احکام به دیوان عالی کشور فرستاده شده است. این امر باعث شده که این زندانی سیاسی نتواند امور درمانی بیماری صعب العلاجش را دنبال کند.

بیدادگاه رژیم، زندانی سیاسی علیرضا گلی پور، زندانی سیاسی ۳۰ ساله را به اتهام توهین به ولی‌فقیه ارتجاع و هواداری از سازمان مجاهدین خلق و اتهام واهی جاسوسی به ۳۹ سال حبس محکوم کرد که حکم وی بر مبنای ماده ١٣٤ تجمیع جرایم به ١٥ سال تبدیل شد.

وی که دانشجوی مخابرات و کارمند وزارت ارتباطات و از بازداشت‌شدگان قیام ۸۸ بود، بار دیگر در مهر ۹۱ بازداشت شد. د‌ژخیمان او را پس از ماهها شکنجه و نگهداری در سلولهای انفرادی، به بند مجرمان عادی در زندان اوین منتقل کرده و توسط باندهای مافیایی رژیم مورد اذیت و آزار قرار می‌گیرد.

علیرضا گلی‌پور به‌رغم ابتلا به تومور سرطانی و عفونت شدید ریه، بیماری قلبی و خونریزی شدید بینی و با وجود گواهی پزشکان مبنی بر 'عدم تحمل کیفر' از مراقبتهای پزشکی ضروری محروم است و از نظر جسمی در وضعیت وخیمی قرار دارد. زجرکش کردن زندانیان سیاسی روش شناخته شده این رژیم است.

دبیرخانه شورای ملی مقاومت ایران ۳۰ اردیبهشت ۹۵ طی اطلاعیه‌یی اعلام کرد: مقاومت ایران عموم مراجع بین‌المللی مدافع حقوق‌بشر به‌ویژه کمیسر عالی حقوق‌بشر، گزارشگر شکنجه و سایر مجازاتهای وحشیانه و غیرانسانی، گزارشگر حقوق انسانها در بهره‌گیری از بالاترین استانداردهای سلامت جسمی و روانی، گروه کار بازداشتهای خودسرانه و گزارشگر ویژه وضعیت حقوق‌بشر در ایران را به محکوم کردن این حکم ظالمانه و اقدامی فوری برای آزادی بی‌قید و شرط او فراخواند.

علیرضا گلیپور روز یکشنبه ۲۳ خرداد طی پیامی از زندان اوین، بر ادامه مبارزه با رژیم آخوندی تا پای جان تأکید کرد. در قسمتی از این پیام بر تغییر رژیم پلید آخوندی تأکید کرده و نوشته است: «هیأت حاکمه در ایران جلوی این تغییر را فقط با فضای امنیتی و رفتار دیکتاتوری گرفته و دیر یا زود مجبور است که تسلیم حق شود و ریشه باطلشان برچیده خواهد شد. من به‌عنوان یک سرباز کوچک این ملت و در حالیکه به‌تازگی به سی و نه سال و نه ماه حبس و ۱۷۴ ضربه شلاق فقط برای بیان حقیقت و افشای دزدی و پست فطرتی آقایان و آقازادگانشان محکوم شده‌ام به شما عزیزانم و برادران و خواهرانم متعهد می‌شوم که تا پای جان بر سر مواضع و رسیدن به این تغییر ایستاده‌ام و نوید این را می‌دهم که لحظه آزادی همه ملت ایران نزدیک است و بدانید که زندانیان سیاسی تا پای جان برای رسیدن به آزادی ملت ایران ایستاده‌اند.»

آفتابکاران،14،ژوئیه،2016 : زندانيان سياسي قهرمان زن در زندان اوين حمله به ليبرتي را محكوم كردند

متن نامه زنان زندانی سیاسی بشرح زیر است:

یریدون أن یطفئوا نور الله بأفواههم ویأبى الله إلا أن یتم نوره ولو كره الكافرون

اراده می‌کنند که نور خدا را با دهانهایشان خاموش کنند اما خدا اراده کرده است که نور خود را به کمال برساند هر چند کافران و مرتجعان حق‌ستیز را خوش نیاید.

اکنون دیگربار شبی گذشت. به نرمی گذشت با تمامی لحظات تلخ و دردناکش. گرمای تلخ آتش در تاریکی شب میان آسمان بی‌ستاره و زمین خواب‌آلود شب را از معجون عشق و مرگ سرشار کرد.

آیا گرمای آتش سوزان بدنهایتان لبهای فرو بسته مماشاتگران را ذوب خواهد کرد؟

آیا شما مماشاتگران با احساس از شرم در برابر این رشادتها تعظیم نخواهید کرد؟

شاید که اینچنین صدایتان بگوش مدافعان حقوق‌بشر و دولتهای مدافع دموکراسی که خاموش نشسته‌اند و فقط نظارهٰ‌گرند برسد.

این بار نیز خاکستر فریادتان را به همه جا پاشیدید تا شاید چشمهای نابینا و لبهای فروبسته آن مماشاتگران گشوده شود.

شاید که این شعله‌های خروشان در ساحل خاک سکوت آنها شراره‌ای کند.

درود و هزاران درود و سلام بر شماها، بر شما که در یاس آسمان ستارگان را تابانیده‌اید. شماها که تاریخ بزرگ آینده را با امید در بطن کوچک ما آفریده‌اید.

شماها که برق ستاره عشق هستید و فتح را در زهدان شکست آفریده‌اید.

می‌دانیم و می‌توانیم تصور کنیم که چگونه در میان عربده‌های دیوانه‌وار آتش دستهای هم را فشردید در شبانگاه در میان شعله‌های آتش به‌دنبال همرزمان عزیزتان چگونه ناله‌های همرزمان غیورتان را در سایه‌های شب در آهنگ تلخ و شیرین تاب آوردید. دیگربار در شبی ظلمانی عشق گوارا و مرگ دلپذیر بوی تلخ زبانه‌های آتش را خاموش کرد.

این بار نیز فریاد شما فراموش‌شدگان بود که از میان شراره‌های آتش سرازیر شد تا حق و حقیقت را نجات دهد. تا انسانیت را برای فراموش‌کنندگان یادآور شود. دگربار خون دادید تا آفتاب را به انسانهای خواب آلود پیوند زنید. آنقدر در حماسه عشق خود سماجت خواهند کرد تا قلب تاریک شما فراموش شدگان را روشن سازند.

شماها آقایان، مدافعان حقوق‌بشر، نمادهای بین‌المللی کشورهای مدافع دموکراسی، چه تعداد دیگری از فرزندان ما بایستی پرپر شوند تا گوشهای ناشنوای شما شنوا و چشمهای نابینای شما بینا شوند.

سالهاست که این جنایات و حملات ادامه دارد، جنایتهایی که هیچ قلمی را توان نگارش نیست و هیچ کاغذی را توان ثبتش نمی‌باشد.

این جنایات در تاریخ بشریت حک خواهد شد. حک خواهد شد تا آیندگان بخوانند رشادت ستارگان را، آیندگان خواهد خواند جنایت شما مماشاتگران را، آیندگان خواهند خواند خیانت شما مماشاتگران را علیه بشریت.

شماهایی که فرزندان ما را خلع‌سلاح کردید، شماهایی که قول مساعدت دادید، شماهایی که حفاظت عزیزان ما را تضمین کردید.

حال کجایید؟

من المومنین رجال صدقوا ما عاهدوالله علیه فمنهم من قضی نحبه و منهم من ینتظر و ما بدلو تبدیلا

آنها خدامردانی هستند که به عهد و پیمانی که با خدا بستند کاملاً وفا کردند. پس برخی بر آن عهد ایستادگی کردند و برخی در انتظار فیض شهادت، مقاومت کرده و هیچ عهد خود را تغییر ندادند.

آری قربانی‌ دادن لازمه دوام انسانیت است و قدرت خدا را فقط خداوند به انسان داده است و لاغیر. شما رستگارید.

در ضمن محکوم‌کردن این حمله وحشیانه از پشت دیوارهای سنگین، از مردم آزاده و آزادی‌طلب، از تمامی کسانی که قلبشان برای بشریت می‌تپد خواستاریم برای همدلی و همدردی با خانواده‌های این عزیزان در ضمن محکوم‌کردن این حمله وحشیانه خواستار پیگیری و محاکمه مسببین این حمله جنایتکارانه باشید.

مریم اکبری‌منفرد

زهرا زهتابچی

صدیقه مرادی

زندان اوین.

آفتابکاران،14،ژوئیه،2016 : واكنش زندانيان سياسي به گردهمايي پاريس

زنداني سياسي : دموکراسی ققنوسیست که از خاکستر جنگ بر می خیزد

چهارشنبه 23 تير 95 ( 13 ژوئيه 16

پیام تبریک زندانی سیاسی علیرضا گلیپور پس از گردهمايي بزرگ مقاومت در پاريس و پيام پيروزي

” درود بیکران به خواهران و برادران مبارز و آزادیخواهم، چه دلنشین بود دیدن با هم بودنتان و یکدلی و یکرنگی شما

و چه غرورآور بود برای ما که برای ایستادگی سازمانی به این قدرت و نشاط؛ در زندانهای مزدوران این رژیم به عشق شما تا پای جان ایستاده‌ایم. سرمان بالا بود و با دیدن مراسم پرشکوهتان بالاتر شد.

با بودن همه اقشار معنای دموکراسی٫ آزادی اندیشه و بیان را ثابت کردید و جالب این‌که دیکتاتوران ایران تنشان به لرزه درآمده بود و در برنامه‌های مختلف سعی در تخریب داشتند که هر چه کوشیدند نتوانستند و نمی‌شد اینهمه خلوص و زیبایی را زشت جلوه دهند و باز برگه ننگ دیگری بر روی پرونده کثیفشان به یادگار ماند.

با دلی سرشار از دلتنگی برایتان و قلبی بشاش از همراهیتان و قامتی استوار بخاطر راهتان با صدایی بلند فریاد می‌زنم: به‌عنوان یک برادر کوچک تا پای جان بر سر مواضع خود ایستاده‌ام و به تفکر و ایدئولوژی خود می‌بالم. به امید ایرانی آزاد - علیرضا گلیپور – 23م تيرماه 1395”

حمايت زندانيان بند هفت اوين پس از شنيدن خبر گردهمايي بزرگ مقاومت در پاريس

زندانيان بند هفت زندان اوين روز يكشنبه بيستم تير نيز با اعلام خبر مربوط به گردهمايي مقاومت در پاريس كه تلويزيون رژيم منتشر ميكرد، با كف و دست زدن و سوت شادي و خوشحالي از برگزاري مراسم به گرمي استقبال و حمايت شان را در سياهچالهاي اوين از اين گردهمايي اعلام كردند. لازم بذكر است كه بهنگام سوت و كف و دست زدن، ماموران رژيم نيز حضور يافته بودند اما واكنشي نشان ندادند.

انتقال زنداني سياسي مسعود عرب چوبدار به بند يك معروف به بند زندانیان خطرناک

صبح روز دوشنبه 21م تيرماه جاري، نماینده جنايتكار دادستان پس از حضور در زندان گوهردشت با احضار کردن مسعود عرب چوبدار زندانی سیاسی زندان گوهردشت با عتاب قرار دادن و تهديد وی نسبت به ارسال نامه حمایتش از گردهمایی بزرگ مقاومت در پاریس، در كينه كشي، به او گفته است : ” سزای کسی که نامه حمایت از مجاهدین می‌دهد انتقال به بند زندانیان قصاصی است تا حالت را جا بيارن ” ، وی را به بند يك زندانيان گوهردشت كه به بند خطرناک (جرائم قتل و ...) معروف است، منتقل نمود. اغلب زندانيان بند يك نيز در اختیار مامورين و زندانبانان و روساي جنايتكار زندان براي ضرب و شتم عليه زندانيان سياسي و مقاوم معمولا به ماموريت وادار ميشوند.

نامه زنداني سياسي مسعود عرب چوبدار كه تاريخ 16 تير 95 نيز در حمايت از گردهمايي پاريس نوشته بود:

”دموکراسی ققنوسیست که از خاکستر جنگ بر می خیزد

وقتی انقلابیون کنارزده یا اعدام میشوند، وقتی آدمها خط کشی میشوند و در نهایت فقر و نابرابری شکل می گیرد، وقتی هتل ها به حریم رودخانه تجاوز می کنند.وقتی زندگیمان شنود میشود، وقتی به حریم خصوصیمان تجاوز میشود، وقتی من در وطن غریب و تو درغربت، وقتی فریاد آزادی سر میدهی در گردهمایی سالانه هزاران هزار هموطن بی قرار وطن در نهم ژوئیه، من در سلول تنها افتاده را جانی دو باره میدهی...

پس از جانب من محبوس در قفس ارتجاع، فریادی به سردی تن کارتن خوابهایمان، از سوزش زخمهای پشت کارگران معدن آق دره ها، به خشکی دستهای کودکان کارمان، از درد تجاوز به دخترانمان ، به حبس نفس در سینه هایمان، به سرخی خون شهدایمان، به ضخامت شیشه سالن ملاقاتمان، به تنهایی و اشک های مادرانمان سربده و بگو که هنوز تا پای جان ایستاده ام و تا نابودی سید علی خامنه ای ادامه خواهم داد.دور نیست روزی که با هم به دردهای امروزمان می خندیم ولی در خیابانهای تهران - مسعود عرب چوبدار - گورستان زندگان فراموشگاه رجایی شهر – 16 تيرماه 1395”

انتقال سعید حسین زاده موحد (زنداني سياسي سابق) به بند ۷ زندان اوین

ديروز سه شنبه 22م تيرماه جاري، زنداني سياسي سعید حسین‌زاده موحد درپی مراجعه به دادستانی بازداشت و به زندان اوین فرستاده شده : امروز وي به سالن ۲ بند ۷ اوین منتقل شد.

وي پيش تر اعلام كرده بود كه در صورت بازداشت دست به اعتصاب غذا خواهد زد . ( اعتصابش در دست پيگيري است). وي ديروز سه شنبه با مراجعه به دادستانی تهران بازداشت و به قرنطینه بند ۴ زندان اوین منتقل شده بود. سعيد حسین‌زاده موحد در اسفندماه سال گذشته پس از اعتصاب غذای اعتراضی به مرخصی استعلاجی اعزام شد. در مدت زمان اعتصاب غذای وی، سازمان عفو بین الملل در بیانیه ای با عنوان “زندانی عقیدتی بیمار در اعتصاب غذا” در مورد «اعتصاب غذای سعید حسین زاده»، فعال حقوق کودکان و زندانی زندان اوین و «وخامت حال وی» ابراز نگرانی کرده بود.

سعید حسین زاده در مهرماه ۱۳۹۳، از سوی ماموران سپاه در منزل شخصی‌اش دستگیر و به سلول‌های انفرادی بند ۲-الف زندان اوین منتقل شد. وی در دادگاه بدوی در شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی مقیسه، به اتهام تبلیغ علیه نظام و توهین به خامنه اي به هفت سال زندان محکوم شد. حکمی که در مرحله تجدیدنظر و در شعبه ۳۶ توسط قاضی زرگر تایید شد.

وخامت جسمانی نرگس محمدی در پی اعتصاب غذا و بی‌توجهی دادیار زندان

«نرگس محمدی» سخنگوی کانون مدافعان حقوق بشر که به بیماری سیستم عصبی و فلج عضلانی مبتلاست و روزانه دارو مصرف می‌کند همچنان در اعتصاب غذا در زندان به سر می برد و به دلیل مصرف داروها و تحرک کم در شرایط اعتصاب غذا، امکان لخته خون و آمبولی وجود دارد. همچنین در صورت تکرار تشنج، احتمال سنکوپ کردن این زندانی بیمار مطرح است .داروهایی که در بهداری اوین به او داده شده با داروهایی که جهت بیماری‌اش استفاده می‌کند تداخل پیدا کرده و باعث مشکلات پوستی شدید مانند کهیر شده است. دادیار زندان حاجیلو با او تماس گرفته و صراحتا گفته است تا زمانی که شما بر سر مواضع خود پافشاری کنید امکان تماس تلفنی با فرزندان فراهم نخواهد شد.»

سایت بهار ایران

همبستگی ملی 14،ژوئیه،2016 : پیام تبریک زندانی سیاسی علیرضا گلیپور به مناسبت برگزاری گردهمائی بزرگ مقاومت

زندانی سیاسی مقاوم علیرضا گلی پور طی پیامی برگزاری گردهمایی سالانه مقاومت در پاریس را تبریک گفت.

 

در پیام این زندانی سیاسی آمده است:

درود بیکران به خواهران و برادران مبارز و آزادیخواهم

چه دلنشین بود دیدن با هم بودنتان و یکدلی و یکرنگی شما

و چه غرورآور بود برای ما، ایستادگی سازمانی به این قدرت و نشاط؛ در زندان های مزدوران این رژیم به عشق شما تاپای جان ایستاده ایم.

سرمان بالا بود و با دیدن مراسم پرشکوهتان بالاتر شد.

با بودن همه اقشار معنای دموکراسی٫ آزادی اندیشه و بیان را ثابت کردید و جالب اینکه دیکتاتوران ایران تنشان به لرزه درآمده بود و در برنامه های مختلف سعی در تخریب داشتند که هر چه کوشیدند نتوانستند و نمی شد اینهمه خلوص و زیبایی را زشت جلوه دهند، و باز برگه ننگ دیگری بر روی پرونده کثیفشان به یادگار ماند.

با دلی سرشار از دلتنگی برایتان و قلبی بشاش از همراهیتان و قامتی استوار بخاطر راهتان، با صدایی بلند فریاد می زنم:

به عنوان یک برادر کوچک تا پای جان بر سر مواضع خود ایستاده ام و به تفکر و ایدئولوژی خود می بالم.

 به امید ایرانی آزاد، علیرضا گلیپور ۲۳ تیر ۹۵