فرید معدومی: پیش از اینکه وارد بحث بشوم ابتدا اجازه بدهید روز جهانی معلم را به معلمان و فرهنگیان زحمتکش و آگاه کشورمان تبریک بگویم.. قشری که مسئولیت آموزش نسل جدید به عهده آنها گذاشته شده و البته که مسئولیت بسیار سنگینی هست بخصوص در نظامی که ضد فرهنگ و آگاهی میباشد.
سیزدهم مهرماه برابر با پنجم اکتبر، از سوی یونسکو روز جهانی معلم نامیده شده است.
در چهل و چهارمین اجلاس وزرای آموزش و پرورش که در اکتبر سال ۱۹۹۴ در شهر ژنو برگزار شد، فدریکو مایور مدیرکل وقت یونسکو پیشنهاد کرد که روزی به اسم روز معلم انتخاب شود. این پیشنهاد از طرف مجمع تصویب شد. از ایران هم البته یک هیئت از طرف نظام حاکم در این اجلاس شرکت داشت و به این پیشنهاد رأی مثبت داد هر چند که در عمل بهایی برای این روز قائل نشد وروز دیگری رو به عنوان روز معلم اعلام کرد.
کارشناسان آموزش و پرورش طرح این پیشنهاد را چرخشی در دیدگاههای یونسکو نسبت به آموزش و پرورش دانستند چرا که تا قبل از این اجلاس، مشکلات آموزش و پرورش را ناشی از کمبود سرمایه گذاری در امورفیزیکی مانند ساختمان مدرسه میدانستند اما با بحثهایی که در اجلاس ۴۴ مطرح شد این نظر تقویت شد که برای بالا بردن کیفیت آموزش باید ابتدا کیفیت کار و زندگی معلمان ارتقا پیدا کند و معلم بایستی از جایگاه اجتماعی مناسبی در جامعه بر خوردار باشد. که البته این چیزی است که با ساختار رژیم آخوندی در تناقض است به نحوی که برخلاف توصیه و دیدگاه یونسکو معلمین و فرهنگیان یکی از اقشاری هستند که همواره در ایران تحت شدیدترین فشارها و سرکوبها و توهین و بی احترامی از جانب رژیم و باندهای مختلف حکومتی قرار داشتند
این رژیم نه تنها به امور فیزیکی هم نظیر ساختمان مدرسه و نظایر آن نپرداخته بلکه مینمیم های تأمین امکانات رفاهی دانش آموزان و فرهنگیان را هم تأمین نکرده است امری که همواره با بازتابهای اعتراضی معلمین آگاه روبرو بوده است.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر