تنش آبی یا خودکفایی در مواد غذایی؛ حسن روحانی و نظام مقدس! بر سر دو راهی
تنش آبی یا خودکفایی در مواد غذایی بهمثابه یک دوراهی خود را در برابر رئیس جمهور نظام و تمامیت دستگاه حاکم نشان میدهد. آنها از یک سو با اذعان به وضعیت بحرانی آب مدعی هستند که در پی مقابله با آن هستند اما از سوی دیگر بر طبل خودکفایی در تولید محصولات کشاورزی میکوبند.
انتخاب خودکفایی در تولید مواد غذایی؛ سیاسی یا علمی
در شرایطی که خشکسالی از جمله در بخشهای مرکزی و جنوب غربی کشور به بحرانی جدی تبدیل شده است، براساس بررسیهای مرکز پژوهشهای مجلس، تا سال ۱۴۰۰، هشتاد درصد جمعیت کشور با تنشهای آبی روبهرو خواهند بود. این در حالیست که در تابستان سال ۹۶، چهل و هشتدرصد جمعیت کشور در تنش آبی قرار داشتند. آنچه در سال ۱۴۰۰ اتفاق خواهد افتاد بنابر بررسی مرکز پژوهشهای مجلس به «بحرانی امنیتی بدل خواهد شد.» [اتاق تهران ۱۶ دی ۹۷]
گوشهای از تبدیل بحران آب به مشکلی امنیتی برای خلافت اسلامی! را میتوان در قیام دیماه ۹۶، قیام کازرون در بهار ۹۶، اعتراضات خرمشهر و آبادان در ابتدای تابستان، واعتراضات برازجان مشاهده کرد.
قابل توجهترین و ادامهدار ترین نمونه در این رابطه، حرکتهای اعتراضی کشاورزان ورزنه اصفهان است که از انتهای سال ۹۶ تا همین امروز توجهات را به خود جلب کرده است؛ کشاورزانی که از حقآبه خود محروم شدهاند؛ و زندگی اقتصادی و اجتماعیشان در معرض نابودی کامل قرار گرفته است.
در حالی که بسیاری از کارشناسان محیط زیست و آب بر این امر تاکید میگذارند که ایران قابلیت تمرکز بر روی کشاورزی را ندارد اما سیاستهای رسمی خلافت اسلامی! مدعی حرکت در مسیر خودکفایی در تولید محصولات غذاییست. این رویکرد بیش از آنکه مبتنی با پایههای علمی باشد حکایت از ضرورتهای سیاسی دارد.
خلافت اسلامی! که بهطور بالقوه و در بسیار موارد بهطور بالفعل به همه موجودیتهای سیاسی و اجتماعی در جهان معاصر اعلام جنگ کرده است؛ خودکفایی در تولید مواد غذایی را بهمثابه تامین نیازهای خود در پشت جبهه میبیند.
در شرایطی که خشکسالی از جمله در بخشهای مرکزی و جنوب غربی کشور به بحرانی جدی تبدیل شده است، براساس بررسیهای مرکز پژوهشهای مجلس، تا سال ۱۴۰۰، هشتاد درصد جمعیت کشور با تنشهای آبی روبهرو خواهند بود. این در حالیست که در تابستان سال ۹۶، چهل و هشتدرصد جمعیت کشور در تنش آبی قرار داشتند. آنچه در سال ۱۴۰۰ اتفاق خواهد افتاد بنابر بررسی مرکز پژوهشهای مجلس به «بحرانی امنیتی بدل خواهد شد.» [اتاق تهران ۱۶ دی ۹۷]
گوشهای از تبدیل بحران آب به مشکلی امنیتی برای خلافت اسلامی! را میتوان در قیام دیماه ۹۶، قیام کازرون در بهار ۹۶، اعتراضات خرمشهر و آبادان در ابتدای تابستان، واعتراضات برازجان مشاهده کرد.
قابل توجهترین و ادامهدار ترین نمونه در این رابطه، حرکتهای اعتراضی کشاورزان ورزنه اصفهان است که از انتهای سال ۹۶ تا همین امروز توجهات را به خود جلب کرده است؛ کشاورزانی که از حقآبه خود محروم شدهاند؛ و زندگی اقتصادی و اجتماعیشان در معرض نابودی کامل قرار گرفته است.
در حالی که بسیاری از کارشناسان محیط زیست و آب بر این امر تاکید میگذارند که ایران قابلیت تمرکز بر روی کشاورزی را ندارد اما سیاستهای رسمی خلافت اسلامی! مدعی حرکت در مسیر خودکفایی در تولید محصولات غذاییست. این رویکرد بیش از آنکه مبتنی با پایههای علمی باشد حکایت از ضرورتهای سیاسی دارد.
خلافت اسلامی! که بهطور بالقوه و در بسیار موارد بهطور بالفعل به همه موجودیتهای سیاسی و اجتماعی در جهان معاصر اعلام جنگ کرده است؛ خودکفایی در تولید مواد غذایی را بهمثابه تامین نیازهای خود در پشت جبهه میبیند.
کمبود آب و نمایش خودکفایی
در پروژه تصفیه و حذف کاوه مدنی از سازمان محیط زیست از جمله مواردی که ذکر شد مخالفت او با توسعه کشاورزی و توجه دادن به کمبود آب در داخل کشور بود.
در موارد متعدد، نظام مخالفان با خودکفایی در عرصه کشاورزی به خاطر هدر رفت آب، را عوامل دشمنان میبیند که خواستار آن میشوند تا نظام مقدس! در تأمین مواد غذایی به خارج از مرزها وابسته بماند.
کاوه مدنی، تصریح کرده بود که «هدفگذاری» برای «خودکفایی در تولید مواد غذایی» «بدان معناست که دولت کشاورزان را تشویق میکند تا محصولات نیازمند آب نظیر گندم را در سراسر کشور کشت کنند.» نتیجه آن میشود که «بهگفته کلودیا سادوف، متخصص آب در بانک جهانی، ٢٥درصد از کل آبی که از آبخوانها، رودخانهها و دریاچهها خارج شده از مقدار آبی که (توسط طبیعت) مجددا قابل بازگشت به این منابع است، فراتر رفته است.» نرخ خالی شدن سفرههای آب زیرزمینی ایران امروز بین سریعترین نرخها در جهان قرار دارد. [ابرچالش آب؛ ۱۲ استان خشک شده و ۵۰ میلیون مهاجر]
و همه اینها در حالی بود که حسن قاضیزاده هاشمی، وزیر وقت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی در یک کشمکش جناحی افشا کرد که «دولت سالانه ١٥ هزار میلیارد تومان برای گندم پرداخت میکند که هشت هزار میلیارد آن تقریبا میشود گفت فقط برای این است که بگوییم ما خودکفا هستیم. چون همان مقدار گندم را به قیمت هشت هزار میلیارد کمتر میشود وارد کرد.» «و تازه گندمی که بخشی از آن نیاز نیست و خوراک دام میشود و تبدیل به نان نمیشود». [فروپاشی جامعه روستایی در ایران]
در پروژه تصفیه و حذف کاوه مدنی از سازمان محیط زیست از جمله مواردی که ذکر شد مخالفت او با توسعه کشاورزی و توجه دادن به کمبود آب در داخل کشور بود.
در موارد متعدد، نظام مخالفان با خودکفایی در عرصه کشاورزی به خاطر هدر رفت آب، را عوامل دشمنان میبیند که خواستار آن میشوند تا نظام مقدس! در تأمین مواد غذایی به خارج از مرزها وابسته بماند.
کاوه مدنی، تصریح کرده بود که «هدفگذاری» برای «خودکفایی در تولید مواد غذایی» «بدان معناست که دولت کشاورزان را تشویق میکند تا محصولات نیازمند آب نظیر گندم را در سراسر کشور کشت کنند.» نتیجه آن میشود که «بهگفته کلودیا سادوف، متخصص آب در بانک جهانی، ٢٥درصد از کل آبی که از آبخوانها، رودخانهها و دریاچهها خارج شده از مقدار آبی که (توسط طبیعت) مجددا قابل بازگشت به این منابع است، فراتر رفته است.» نرخ خالی شدن سفرههای آب زیرزمینی ایران امروز بین سریعترین نرخها در جهان قرار دارد. [ابرچالش آب؛ ۱۲ استان خشک شده و ۵۰ میلیون مهاجر]
و همه اینها در حالی بود که حسن قاضیزاده هاشمی، وزیر وقت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی در یک کشمکش جناحی افشا کرد که «دولت سالانه ١٥ هزار میلیارد تومان برای گندم پرداخت میکند که هشت هزار میلیارد آن تقریبا میشود گفت فقط برای این است که بگوییم ما خودکفا هستیم. چون همان مقدار گندم را به قیمت هشت هزار میلیارد کمتر میشود وارد کرد.» «و تازه گندمی که بخشی از آن نیاز نیست و خوراک دام میشود و تبدیل به نان نمیشود». [فروپاشی جامعه روستایی در ایران]
تناقض تنش آبی و خودکفایی در تولیدات کشاورزی
روز دوشنبه ۱۷ دی همین تناقض به نحو دیگری در سخنان حسن روحانی در حضور «وزیر، معاونان و مدیران ارشد وزارت جهاد کشاورزی» آشکار شد. رئیس جمهور خلافت اسلامی! گفت: «باید در حوزه غذا و تأمین مواد غذایی روی پای خود بایستیم و نیازمندیهای خود در این حوزه را از سفره و مزرعه ایران تولید کنیم.»
او در ادامه افزود: «بحمدالله چند سالی است که در تولید گندم خودکفا هستیم»؛ و توجه داد که «ادامه این خودکفایی در سالهای آینده بسیار مهم است که باید برای آن تلاش و برنامهریزی داشته باشیم.»
اما از سوی دیگر حسن روحانی اذعان کرد که «در زمین کشاورزی و آب محدودیت داریم». او با تایید «مشکلات ایجاد شده در حوزه آبهای زیرزمینی»، افزود: «امروز در بعضی از حوزهها بویژه حوزه آب، با مواردی مواجه هستیم که از قبل، پیشخور شده است و با مجوزهای نادرستی که صادر شده آبهای زیرزمینی با افت شدیدی مواجه شدند به نحوی که اگر در جایی با ۳۰ متر به آب دسترسی پیدا میشد امروز در همان مکان باید چاه ۳۰۰ متری حفر شود.»
با این همه یعنی در میانهی تعارض کمبود زمین کشاورزی و آب؛ و ضرورت خودکفایی در عرصه محصولات غذایی، روحانی مدعی میشود که «تولید محصولات کشاورزی از ۹۷ میلیون تن در سال ۹۲ به ۱۲۲ میلیون تن افزایش یافته یعنی ما با ۲۵ میلیون تن افزایش تولید در محصولات کشاورزی مواجه بودهایم که سالانه حدود ۵ میلیون تن میباشد و این کار بسیار مهمی است.»
روحانی ادامه داد: «افزایش ۲۵ میلیون تنی محصولات کشاورزی طی ۵ سال گذشته، آماده سازی ۳۰۰ هزار هکتار زمین در استانهای خوزستان، ایلام و سیستان و بلوچستان، افزایش دوبرابری کشت گلخانه ای از ۸ به ۱۵ هزار هکتار، افزایش تولید آبزیان و افزایش تولید چغندر که به خود کفایی در تولید شکر در سالهای آینده منجر خواهد شد، اقدامات مهمی است که انجام شده است.» [پایگاه اطلاعرسانی ریاست جمهوری ۱۷ دی ۹۷]
پرسشی که اما در این میان مطرح میشود چیزی جز این نمیتواند باشد: در حالی که نیمی از روستاهای خراسان جنوبی بهخاطر بیآبی تخلیه شده است، در حالی که برنجکاران در خراسان شمالی و خوزستان از کشت برنج منع شدهاند، در حالی که کشاورزان ورزنه خواستار حقآبه خود میشوند، در حالی که دریاچه هامون در سیستان و بلوچستان به یک صحرا تبدیل شده است، چگونه است که روحانی از افزایش تولید محصولات کشاورزی سخن میگوید؟ و این در حالیست که خود به کمبود آب در کشور اذعان میکند.
روز دوشنبه ۱۷ دی همین تناقض به نحو دیگری در سخنان حسن روحانی در حضور «وزیر، معاونان و مدیران ارشد وزارت جهاد کشاورزی» آشکار شد. رئیس جمهور خلافت اسلامی! گفت: «باید در حوزه غذا و تأمین مواد غذایی روی پای خود بایستیم و نیازمندیهای خود در این حوزه را از سفره و مزرعه ایران تولید کنیم.»
او در ادامه افزود: «بحمدالله چند سالی است که در تولید گندم خودکفا هستیم»؛ و توجه داد که «ادامه این خودکفایی در سالهای آینده بسیار مهم است که باید برای آن تلاش و برنامهریزی داشته باشیم.»
اما از سوی دیگر حسن روحانی اذعان کرد که «در زمین کشاورزی و آب محدودیت داریم». او با تایید «مشکلات ایجاد شده در حوزه آبهای زیرزمینی»، افزود: «امروز در بعضی از حوزهها بویژه حوزه آب، با مواردی مواجه هستیم که از قبل، پیشخور شده است و با مجوزهای نادرستی که صادر شده آبهای زیرزمینی با افت شدیدی مواجه شدند به نحوی که اگر در جایی با ۳۰ متر به آب دسترسی پیدا میشد امروز در همان مکان باید چاه ۳۰۰ متری حفر شود.»
با این همه یعنی در میانهی تعارض کمبود زمین کشاورزی و آب؛ و ضرورت خودکفایی در عرصه محصولات غذایی، روحانی مدعی میشود که «تولید محصولات کشاورزی از ۹۷ میلیون تن در سال ۹۲ به ۱۲۲ میلیون تن افزایش یافته یعنی ما با ۲۵ میلیون تن افزایش تولید در محصولات کشاورزی مواجه بودهایم که سالانه حدود ۵ میلیون تن میباشد و این کار بسیار مهمی است.»
روحانی ادامه داد: «افزایش ۲۵ میلیون تنی محصولات کشاورزی طی ۵ سال گذشته، آماده سازی ۳۰۰ هزار هکتار زمین در استانهای خوزستان، ایلام و سیستان و بلوچستان، افزایش دوبرابری کشت گلخانه ای از ۸ به ۱۵ هزار هکتار، افزایش تولید آبزیان و افزایش تولید چغندر که به خود کفایی در تولید شکر در سالهای آینده منجر خواهد شد، اقدامات مهمی است که انجام شده است.» [پایگاه اطلاعرسانی ریاست جمهوری ۱۷ دی ۹۷]
پرسشی که اما در این میان مطرح میشود چیزی جز این نمیتواند باشد: در حالی که نیمی از روستاهای خراسان جنوبی بهخاطر بیآبی تخلیه شده است، در حالی که برنجکاران در خراسان شمالی و خوزستان از کشت برنج منع شدهاند، در حالی که کشاورزان ورزنه خواستار حقآبه خود میشوند، در حالی که دریاچه هامون در سیستان و بلوچستان به یک صحرا تبدیل شده است، چگونه است که روحانی از افزایش تولید محصولات کشاورزی سخن میگوید؟ و این در حالیست که خود به کمبود آب در کشور اذعان میکند.
مطالب مارا در وبلاک انجمن نجات ایران ودر توئیتربنام @bahareazady دنبال کنید
پیش بسوی قیام سراسری ، ما بر اندازیم# شهرهای ایران اعتصاب # تظاهرات#
سرنگونی # اتحادوهمبستگی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر